ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ

«Πληρωμένη η συνέντευξη του Ράμα στον ΣΚΑΪ»

%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%81%ce%b1
ΑΛΒΑΝΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Η Χώρα Δέχεται ΠΟΛΕΜΟ! Απίστευτες ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ!! Ο Αλβανός επιμένει για το «Τσαμικό» και την Ακρόπολη

Ο πρώην βουλευτής και εκπρόσωπος του συλλόγου Ένωσης Χιμαριωτών Τιράνων κ. Νικολάκης Νεράντζης δήλωσε σχετικά με τη συνέντευξη χθες το βράδυ του Έντι Ράμα στην ελληνική τηλεόραση του ΣΚΑΪ, ότι η συνέντευξη ήταν πληρωμένη και ο Αλβανός πρωθυπουργός επιδόθηκε σε ακόμα ένα πατριωτικό σόου

Γιατί η συνέντευξη στο ΣΚΑΪ του Αλβανού Πρωθυπουργού δεν εμβάθυνε στην καταστρατήγηση των δικαιωμάτων και υφαρπαγής γης από τους γέννημα-θρέμμα Χειμαρριωτών;

Γιατί δεν τέθηκαν οι σωστές ερωτήσεις;

Γιατί οι δημοσιογράφοι δεν θέλησαν να ανταποκριθούν στην πρόκληση που Ράμα, όταν είπε « Πηγαίνετε, διερευνήστε στη Χειμάρρα, σας προκαλώ. Αν βρείτε μια παραβίαση, είμαι έτοιμος να απαντήσω «;

Η απάντηση είναι πολύ απλή, καθώς πρόκειται για μια πληρωμένη συνέντευξη του Έντι Ράμα που χρειαζόταν ως σανίδα σωτηρίας διάσωσης σε αυτές τις δυσμενείς πολιτικές ώρες που περνάει. Το πατριωτικό σόου του, εκπλήρωσε μια πράξη στιγμιαίου εκθειασμού, ενώ οι πολίτες της χώρας του συνεχίζουν να ζουν στην μιζέρια.

Ενώ το πρόβλημα λεηλασίας και υφαρπαγής ελληνικών περιουσιών από την μαφία στην εξουσία δεν μπορεί να εμφανισθεί στο προσκήνιο από πληρωμένους μασκαράδες και από τις δυο πλευρές των συνόρων.

Ο λαός της Χιμάρας θα επιλύσει τα προβλήματα σε συνεργασία με τη δικαιοσύνη και την βοήθεια ειλικρινών φίλων και υποστηρικτών, επειδή έχουμε το δίκιο με το μέρος μας.

Κοινωνία Πολιτών Χιμαριωτών

Νικολάκης Νεράντζης

7 replies »

  1. ΜΕ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ΦΟΒΑΣΑΙ.

    ΕΛΛΗΝΕΣ, ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΛΑΚΩΝΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ.

    ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΑΛΒΑΝΙΑ.
    ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΕΛΛΑΣ.
    ΗΠΕΙΡΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ. «ΑΠΕΙΡΟΣ ΧΩΡΑ».
    ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΑΛΒΑΝΙΑ, (ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ) κ.λ.π.

    ο Αριστοτέλης (4ος αι. π.Χ.) την αποκαλεί «Ελλάδα την αρχαίαν», που λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων βρίσκεται υπό Αλβανική κατοχή – κυριαρχία.
    Πρώτοι κάτοικοι της Ηπείρου θεωρούνται οι Πελασγοί.
    Ο Πτολεμαίος Κλαύδιος, έλεγε «ΑΡΧΕΓΟΝΟΣ ΕΛΛΑΣ ΗΠΕΙΡΟΣ» κ.λ.π.

    ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ

    -ΠΑΝΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑ!!! Αλβανός αρχαιολόγος παραδέχεται την ελληνικότητα της Αλβανίας!!!!

    -ΠΩΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ???? ΠΟΙΟΙ ΑΓΟΡΑΣΑΝ ΟΜΟΛΟΓΑ ΥΠΕΡ …. ΑΛΒΑΝΙΑΣ ????

    -100 χρόνια Αλβάνοι στη Βουλή…

    -Τί Αποκαλύπτει Πρώην Υψηλόβαθμος Αλβανός Στρατιωτικός Γιά Ελλάδα-ISIS-UCK! Η Προφητεία τού Ενβέρ Χότζα, Λίγο Πρίν Πεθάνει, Γιά Τήν Μετά Κομμουνιστική Αλβανία!

    …Όταν ένας Αξιωματικός τόλμησε καί τόν ρώτησε τί θά γίνει στήν Αλβανία στήν περίπτωση πτώσης τού κομμουνισμού, ο Ενβέρ Χότζα τού απάντησε νευρικά: Μά σοβαρά δέν γνωρίζεις τί θά γίνει; Εγώ κράτησα τήν Αλβανία 40 χρόνια κλειστή από τόν έξω Κόσμο γιατί; Γιά ένα καπρίτσιο μου? Όχι……

    Όταν ανέβηκα στήν εξουσία, η Αλβανία ήταν σάν μιά οπλισμένη αγέλη Λύκων, εγώ κατάφερα καί τούς αφόπλισα, καί τούς έκλεισα μέσα σέ ένα μαντρί! Ξέρεις τί θά γίνει άν τούς Ελευθερώσουν από αυτό τό μαντρί; Θά σφάξουν κόσμο!…
    ΘΑ ΣΦΑΞΟΥΝ ΚΟΣΜΟ…

    Λοιπόν νά αφήσουν τά σάπια καί νά τσακιστούν νά φύγουν από τά ΕΛΛΗΝΙΚΆ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΑ ΕΔΆΦΗ ΜΑΣ.
    Νά αφήσουν ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΚΛΕΨΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΜΟΙΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟ ΠΕΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΣΠΙΑ ΟΙ ΧΑΖΑΡΟΤΟΥΡΚΟΙΣΛΑΜΟΑΘΕΟΜΟΓΓΟΛΟΙ.

    ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΔΙΩΧΘΗΚΑΝ
    ΟΙ ΓΝΗΣΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΖΟΥΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΑ ΑΛΒΑΝΟΕΡΠΕΤΑ. ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΓΥΦΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΤΗΚΑΝ;;;;;;;;;;;;;;
    ΠΟΥ ΠΩΛΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΠΩΛΟΥΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ;;;
    ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΠΑΙΔΙΑ,
    ΠΟΥ ΕΚΛΕΒΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ;;;;;;;;;;;;;
    ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΑΝ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΕΝ ΨΥΧΡΩ κ.α….;;
    ΛΟΙΠΟΝ ΕΞΩ ΑΠΟ,ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ, ΑΧΡΗΣΤΕΣ ΣΚΟΥΠΙΔΟΣΑΚΟΥΛΕΣ, ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ, ΜΟΓΓΟΛΟΤΟΥΡΚΟΣΠΟΡΟΙ…
    κ.λ.π.

    ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΟΤΙ, ΟΤΑΝ ΗΛΘΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΧΑΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ Γ, ΦΥΜΑΤΙΩΣΗ, ΨΩΡΑ, ΧΟΛΕΡΑ, ΑΦΡΟΔΙΣΙΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ…, ΤΟ ΚΕΛΠΝΟ ΤΟΥΣ ΕΚΑΝΕ ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΙ ΕΔΩΣΕ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ, ΠΟΥ ΤΑ ΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΦΥΣΙΚΑ. Α Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ο Ι.

    Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ, ΔΙΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑ

    Μετά τιμής
    stavretta

    Μου αρέσει!

      • Η Αλβανία εμφανίζεται μόλις το 1878 με την Λίγκα της Πριζρένης – Κοσσυφοπεδίου και μάλιστα ως τεχνιτό κατασκεύασμα ξένων δυνάμεων και θρησκευτικών προπαγανδιστών.

        Κατά την Τουρκοκρατία δεν υπήρχε έθνος Αλβανών.

        Οι κάτοικοι της σημερινής Αλβανίας διεκρίνοντο με κριτήριο την θρησκεία τους. Οι Ορθόδοξοι ήσαν Έλληνες, εντεταγμένοι στο ίδιο γένος με τους υπόλοιπους Έλληνες. Οι Μουσουλμάνοι ένοιωθαν πιο κοντά στους Τούρκους, εξ ου και ο όρος Τουρκαλβανοί. Εάν μιλούμε για αλβανική συμμετοχή στην Ελληνική Επανάσταση δεν πρέπει να αναφερόμαστε στους Μποτσαραίους, την Μπουμπουλίνα και τους Κουντουριώτηδες, αλλά στους Τουρκαλβανούς που χρησιμοποιήθηκαν από την άλλη πλευρά ως σφαγείς των Ελλήνων.

        Οι Έλληνο-Βυζαντινοί πρόγονοί μας δεν ανέφεραν ποτέ Αλβανούς στην Βαλκανική.

        Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ονομάζει Αλβανούς μία φυλή του Καυκάσου. Ο Γεώργιος Καστριώτης – Σκεντέρμπεης, που θεωρείται εθνικός ήρωας των σημερινών Αλβανών, ονόμαζε εαυτόν Ορθόδοξον Ηπειρώτη (15ο αιών).

        Σε έγγραφα της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στα τέλη του 15ου αιώνος η λέξη «Αλβανός» ερμηνεύεται » Έλληνες από την Ήπειρο και την Πελοπόννησο» χωρίς να αμφισβητείται η Ελληνική συνείδησή τους.

        Η αλβανική συνείδηση είναι οπωσδήποτε ξενόφερτο κατασκεύασμα όπως αποδεικνύουν και μαρτυρίες των ιδίων των ενδιαφερομένων , τις οποίες κατέγραψε ο σύγχρονός μας διαπρεπής Βαλκανιολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου. Όταν η Ιταλία και η Αυστροουγγαρία για δικούς τους λόγους προσπαθούσαν να κατασκευάσουν αλβανικό κράτος ώστε να ελέγχουν την είσοδο της Αδριατικής, οι Τουρκαλβανοί ύψωναν στο Δυρράχιο την οθωμανική σημαία…!

        Οι μουσουλμάνοι της Ηπείρου προτιμούσαν την τουρκική παρά την άγνωστη σ’ αυτούς αλβανική εθνική συνείδηση.

        Άλλωστε και στους Βαλκανικούς πολέμους οι Μουσουλμάνοι της Αλβανίας πολέμησαν, και μάλιστα δυναμικά, στις τάξεις του Οθωμανικού στρατού. Μετά το 1908 πολλά από τα μέλη του Νεοτουρκικού κομιτάτου, το οποίο σχεδίασε και ξεκίνησε τον διωγμό των Ελλήνων ήταν Τουρκαλβανοί.

        Η λέξη Αλβανία, σημαίνει Λευκή Χώρα από το λατινικό ΑΛΜΠΑ (λευκή). Είναι όρος με γεωγραφική και όχι εθνολογική σημασία.

        Μου αρέσει!

      • «Κατά την Τουρκοκρατία δεν υπήρχε έθνος Αλβανών»

        Σαφώς και υπήρχαν Αλβανοί. Το αν τους λέγανε Τουρκαλβανούς, είναι άλλο θέμα. Δεν ήταν Τούρκοι. Και στην αρχαία Ελλάδα οι Έλληνες ήταν χωρισμένοι σε πόλεις-κράτη και όχι σε εννοιαίο ελληνικό κράτος. Άρα δεν υπήρχαν Έλληνες;

        «η λέξη «Αλβανός» ερμηνεύεται » Έλληνες από την Ήπειρο και την Πελοπόννησο» χωρίς να αμφισβητείται η Ελληνική συνείδησή τους»

        Δεν ερμηνεύεται έτσι. Το «Έλληνες» το βάζεις εσύ. Και γιατί όμως αυτούς τους Έλληνες τους λένε Αλβανούς; Μήπως επειδή μιλούσαν αλβανικά και ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι;

        «Η λέξη Αλβανία, σημαίνει Λευκή Χώρα από το λατινικό ΑΛΜΠΑ (λευκή)»

        Το όνομα «Αλβανία» από πού προέρχεται; Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος (πέθανε το 160-168 μ.Χ.) αναφέρει μια φυλή στην Ιλλυρία με το όνομα Άλβανες, που ζούσε στο χώρο μεταξύ Δυρραχίου και Δίβρης. Ορισμένοι ερευνητές θεωρούν ότι πρόκειται για ένωση πατριών που συγκροτήθηκε για αυτοάμυνα (και ενδεχομένως όχι συγκεκριμένη φυλή). Αυτή η ένωση ενισχύεται πολύ την εποχή των μεγάλων βαρβαρικών επιδρομών του 4ου-7ου μ.Χ. αιώνα. Άλλοι αναφέρουν ότι οι Άλβανες ήταν ρωμαίοι λεγεωνάριοι, οι οποίοι, μετά την αποστράτευση τους, μετοίκησαν στην περιοχή της Αλβανόπολης. Άλλες Ιλλυρικές φυλές ήταν οι Εγχελοί, οι Ταυλάντιοι ή Ταουλάντιοι, οι Βυλλιόνοι, οι Δασσαρέτες, οι Αρδιαίοι, οι Παρθίνοι, οι Λαβεάτες, οι Γραβαίοι, οι Σκιρτάροι, οι Ατιντάνες, οι δίγλωσσοι Κάονοι ή Χάονες κ.α.).

        Ο Νίκος Καράμπελας στο βιβλίο του «Ο Άγγλος θεολόγος Thomas S. Hughes στην Πρέβεζα και στη Νικόπολη» λέει: «Οι βυζαντινοί συγγραφείς φαίνεται να έχουν πάρει το όνομα ‘Αλβανοί’ από τον Πτολεμαίο. Οι βυζαντινοί ιστορικοί αναφέρονται σε αυτούς με τα επίθετα ‘Αλβάνοι’, ‘Αρβάνοι’, ‘Αλβανίτες’, ‘Αρβανίτες’ κ.τ.λ.».

        Ορισμένοι συσχετίζουν το όνομα «Άλβα» ή «Άρβα» με την πόλη «Άρβα» (σημερινό ‘Ραμπ’ της Κροατίας) που κατοικήθηκε από τους ημι-Ιλλιριούς Λιβούρνιους (πρωτοαναφέρονται από το 360 μ.Χ.). Ενδέχεται όμως το ‘αλβ’ (Αλβανία) να έχει κοινή ρίζα με το ‘αλπ’ (Άλπεις κ.τ.λ)’ δηλαδή Αλβανία=ορεινή χώρα ή χώρα των βράχων, ή να σχετίζεται με το λατινικό albus που σημαίνει λευκός (album=λεύκωμα), οπότε σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, Αλβανία σημαίνει λευκή χώρα κ.τ.λ.

        Η ρίζα αλπ, αλβ, αλφ (alb/albho) συναντάται και στην πάθηση των albino, albinism, στην Ελληνική αλφισμός ή αλμπινισμός ή λευκοπάθεια. Οι ηφαιστειακοί λόφοι με το λευκό χρώμα (από ηφαιστειακή τέφρα) έξω από τη Ρώμη, λεγόντουσαν «Colli Albani» (στα ελληνικά «Αλβανοί λόφοι»). Εκεί υπήρχε και η πόλη Άλβανο ή Αλμπάνο του Λατίου (Albano Laziale), το βουνό Aλμπάνο (Mons Albanus) και η Αλβανή λίμνη (Lago Albano). «Άλβα δε Λόγγαν, ετέραν πόλιν έκτισαν, από της χοίρου», λέει για την περιοχή αυτή ο Δίων ο Κάσσιος ξεκινώντας την Ιστορία του, «τουτέστι Λευκήν Μακράν. Καί το εκείσε όρος Αλβανόν εκάλεσαν ομοίως….Μέχρι τούτου τα περί Άλβης καί Αλβανών». Σύμφωνα με τον Στέφανο Βυζάντιο επίσης: «Αλβίων, νήσος Πρεττανική…το εθνικόν Αλβιώνιος» (δηλαδή «Αλβιώνα, νήσος Βρετανική… κ.τλ.). Το νησί αυτό είναι η Μεγάλη Βρετανία, η επονομαζόμενη και ως «Γηραιά Αλβιόνα». Ονομάστηκε έτσι από το κατάλευκο των ασβεστολιθικών βράχων που βρίσκονται στις νότιες ακτές της (όπως φαίνονται από τη θάλασσα).

        Άλλοι πάλι λένε ότι το όνομα «Αλβανία» προέρχεται από την περιοχή Άρβανο ή Άρβανα, δηλαδή Άρβανο/Αρβανία/Αλβανία/Αρβανιτιά κ.α. Αυτή η εκδοχή προσωπικά μου φαίνεται και η πιο πιθανή, για μία σειρά από λόγους.

        Η Αλβανία λέγεται και «Αρμπερία» (Arbëria), η χώρα των Άρμπερ. Ενδέχεται όπως είπα η λέξη αυτή να είναι παραφθορά του ονόματος Άρβανα, δηλαδή Αρμπερία/Αρμπνία/Αρβανία/Αλβανία κ.τλ. Στη βόρεια Αλβανία οι Γκέγκηδες χρησιμοποιούν το γράμμα «ν» αντί για το «ρ», δηλαδή Αρμπνία ή Αρμπενία αντί για Αρμπερία. Στα αλβανικά οι Γκέγκηδες σήμερα ονομάζουν την Αλβανία ως Shqypni αντί για Shqipëri ή για παράδειγμα λένε dashni αντί για dashuri (dashni/dashuri = αγάπη). Είναι λοιπόν μηδενικής σημασίας η διαφορά ανάμεσα στο «λ» και στο «ρ», Αρβανοί=Αλβανοί, Άρμπνες=Αρμπερές=Αρβανίτες=Αλβανίτες=Αλβανοί, Αρμπερία=Αρβανιτιά=Αρβανία=Αλβανία, Άρβανο=Arbanë κ.α. Όπως στα ελληνικά λέμε αδερφός και αδελφός κ.α.

        Κατά καιρούς παλαιότερα, διάφορες περιοχές της Αλβανίας είχαν το όνομα Άρβανα ή Αρμπερία. Στα νότια των Τιράνων υπάρχει χωριό με το όνομα Arbanë, στη Σκόδρα υπήρχε χωριό με το όνομα Arbnesh (στη γκέγκικη διάλεκτο), κοντά στην Αυλώνα υπήρχε χωριό με το όνομα Arben ή Armen. Κοντά στην Κρούγια υπάρχει το χωριό Zgërdhes, που ταυτίζεται από ορισμένους επιστήμονες με την αρχαία Αλβανόπολη, που αναφέρεται από τον γεωγράφο Πτολεμαίο τον 2ο αιώνα μ.Χ., Arbëria λεγόταν και η περιοχή μετά από την αριστερή όχθη του ποταμού Vjosë (Αωού) και νότια της Αυλώνας, μέχρι τα βόρεια και δυτικά του Δελβίνου, η σημερινή δηλαδή Labëria (άρα μάλλον σιγά-σιγά το Arbëria έγινε Labëria) ή Λιαπουριά στα ελληνικά. Την Λιαπουριά ο Παναγιώτης Αραβαντινός την αναφέρει στο έργο του ‘Χρονογραφία της Ηπείρου’ ως ‘Άρβανον’ και ‘Άρμπρι’, ενώ ο Ψαλίδας την ονομάζει ‘Άρβανον’ και ‘Άρμπηρι’. Υπήρχε όμως και το Πριγκηπάτο των Άρμπερ (Principata e Arbërit) ή Αρμπερία στα βόρεια της Αλβανίας, με πρωτεύουσα την Nderfandina (κατά πάσα πιθανότητα ήταν άλλο όνομα της πόλης Κρούγια/Krujë) κ.τλ.

        Στο λεξικό Στέφανου Βυζαντίου διαβάζουμε: «Άρβων ή Αρβών ην Ιλλυρίας πόλις, ης κάτοικος Αρβωνίτης. Το εθνικόν Αρβώνιος και Αρβωνίτης.». Ότι υπήρχε τέτοιο τοπωνύμιο στην αρχαιότητα αποδεικνύεται από τον Πολύβιο, ο οποίος γράφει: «Οι δ’ άλλοι πάντες έφυγον εις τον Άρβωνα σκεδασθέντες.». Ωστόσο, η πόλη αυτή βρισκόταν στις βόρειοανατολικές ακτές της Αδριατικής (κάπου στη σημερινή Κροατία) και όχι στα νότια της Ιλλυρίας.

        Πολλοί λοιπόν, μιλώντας για την κοιτίδα των Αρβανιτών, αναφέρουν την Άρβων, πόλη που συναντάμε στο β΄ βιβλίο των Ιστοριών [Ιλλυρικά] του Πολύβιου. Ο Πολύβιος στο συγκεκριμένο τμήμα λέει ότι οι Ρωμαίοι αποδεσμεύουν το νησί Ίσσα από την πολιορκία των Ιλλυριών (229 π.Χ.) και το εντάσσουν και αυτό στη Ρωμαϊκή συμμαχία/επικράτεια. Από τους Ιλλυριούς δε που μέχρι τότε το πολιορκούσαν, άλλοι έμειναν «αβλαβείς» μαζί με τον Ρωμαίο διοικητή της περιοχής Δημήτριο στο γειτονικό νησί Φάρο, ενώ άλλοι σκόρπισαν προς τον Άρβωνα.

        Λοιπόν, τα νησιά Ίσσα, Φάρος, Άρβων, καθώς και άλλα ανήκαν στις Λιμπούρνιες νήσους που σήμερα υπάγονται στην Κροατία. Ο Άρβων λοιπόν δεν ήταν περιοχή της νότιας Ιλλυρίας αλλά Δαλματικό νησί. Το λάθος οφείλεται στον Στέφανο Βυζάντιο που έζησε 6ο αι. μετά τον Πολύβιο και συνέταξε Γεωγραφικό Λεξικό («Εθνικά»), στο οποίο ανέφερε λαθεμένα ή από σύγχυση τον Άρβωνα στην Ιλλυρία («Άρβων ή Αρβών ην Ιλλυρίας πόλις…Το εθνικόν Αρβώνιος και Αρβωνίτης.»).
        Το Ραμπ, (κροατικά: Rab) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 86,1 τ.χλμ και 9.480 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η πόλη Ραμπ με 554 κατοίκους. Το Ραμπ είναι η Ρωμαϊκή Arba (λατινικά: Arba) καί μεσαιωνική Arbe (ιταλικά: Arbe), που αποτελούν παραφθορά του Αρχαιοελληνικού Άρβων ή Αρβών.

        Ακόμα, και άλλες περιοχές της Αλβανίας (και όχι μόνο) αποκαλούνται συνήθως με ονόματα προερχόμενα από τις αλβανικές φυλές/φάρες που τις κατοικούν’ π.χ. Λιάπηδες~Λαμπερία (Labë~Labëria), Τσάμηδες~Τσαμερία (Çamë~Çamëria), Τόσκοι~Τοσκαρία (Toskë-Toskëria) κ.α. Από όλα αυτά γίνεται πρόδηλο ότι όλα αυτά τα ονόματα και τοπωνύμια (Αλβανοί, Άλβανα, Αρβανίτες, Άρβανον, Αρβωνίτες, Άρβων) έχουν κοινή ρίζα. Το ότι αυτοί οι Αρβανίτες/Αλβανίτες σχετίζονταν με τους Ιλλυριούς φαίνεται και από τους βυζαντινούς συγγραφείς. Ο Φραντζής γράφει: «Τω αυτώ δε φθινοπώρω του s&ηβ έτους (6962 ήτοι 1454 μ.Χ.) δηλονότι επανεστάτησαν οι της Πελοποννήσου Αλβανίται κατά των Δεσποτών και των Αυθεντών αυτών.». Ο Κριτόβουλος γράφει: «Οι γαρ της Πελοποννήσου Δεσπόται, της Βυζαντίδος αλούσης, ευθύς νεωτερισάντων των εν Πελοποννήσω Ιλλυριών και επαναστάντων αυτοίς…» (Κριτοβούλου, Ιστορία των πράξεων του Μωάμεθ, Β’-Γ’, 1)

        Άρα οι Αλβανίτες της Πελοποννήσου ταυτίζονταν κατά τις μεσαιωνικές πηγές με τους Ιλλυριούς, δηλαδή Ιλλυριοί=Αρβανίτες=Αλβανίτες=Αλβανοί. Αξίζει εδώ να πούμε ότι ο Κολοκοτρώνης αποκαλούσε Αρβανίτες μόνο τους Αλβανούς που είχαν ασπαστεί το Ισλάμ και πολεμούσαν στο πλευρό των Τούρκων. Επίσης, ο Ηπειρώτης συγγραφέας Στούπης, μας λέει ότι στην Ήπειρο οι Ηπειρώτες ως ‘Αρβανίτες’ αποκαλούσαν και τους μουσουλμάνους Αλβανούς (και όχι μόνο τους Χριστιανούς), τους λεγόμενους κακώς και ως ‘Τουρκαλβανούς’.

        Άρα λοιπόν το όνομα Αλβανία και το εθνικό Αλβανός, σχετίζονται με το όνομα Αρβανίτης και Αρβανιτιά, και δεν προέρχονται από το λατινικό Albus/a/um (λευκός/ή/ό). Αλβανοί λοιπόν ή Αρβανίτες, ενώ και οι δυτικοί αποκαλούσαν τους Αλβανούς ως Arbanenses ή Albanenses.

        Στις νότιες σλαβικές διαλέκτους, υπάρχει το Албанци (Αλμπάντσι) και το albanski ή arbanaski. Ο αδερφός του Σκεντέρμπέη, Reposh Kastrioti, ήταν μοναχός στο σερβικό μοναστήρι του Χιλανδαρίου στο Άγιο Όρος, όπου και πέθανε στις 25 Ιουλίου του 1431. Σύμφωνα με σέρβικα και βουλγάρικα χρονικά της εποχής, ο πύργος του Αγίου Γεωργίου του μοναστηριού, αποκλήθηκε προς τιμήν του Ρέπος ως «Αρμπανάσκι Πίργκ» (δηλαδή στα «αλβανικός πύργος»). Στην Κροατία, στην περιοχή Ζάνταρ, υπάρχει ένα αλβανικό χωριό, οι κάτοικοι του οποίου κατέφυγαν εκεί τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Το χωριό αυτό ονομάζεται Arbanas, και οι κάτοικοι του Arbanasi, που στην κροατική σλαβική διάλεκτο σημαίνει Αλβανοί. Οι κάτοικοι του, που μιλάνε την γκέγκικη βόρεια διάλεκτο της αλβανικής γλώσσας, αποκαλούνται και Arbnesh (που είναι το γκέγκικο αντίστοιχο του τόσκικου Arbëresh). Στη Βουλγαρία βρίσκεται ένα χωριό με το όνομα Arbanasi. Σύμφωνα με μία εκδοχή, το χωριό αυτό κατοικήθηκε από Βούλγαρους βογιάρους, οι οποίοι ήρθαν από τις δυτικές περιοχές της δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, μετά που ο Ιβάν Άσεν ο 2ος νίκησε τους Βυζαντινούς στις 9 Μαρτίου του 1230, και κατέκτησε τις περιοχές των Αλβανών, που στα παλαιά βουλγαρικά αποκαλούνταν ως ‘зємѧ арбанаскѫѫ’ (ζέμια αρμπανάσκαα), δηλαδή γη των Αλβανών, όπως καταγράφεται στις σημειώσεις του Βούλγαρου συγγραφέα και διανοούμενου Georgi Rakovski (19ος αιώνας). Σύμφωνα με ένα σουλτανικό διάταγμα του 1538, ο Θωμανός Σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής, παραχώρησε τις γαίες των σημερινών χωριών Αρμπανάσι, Λιάσκοβετς, Γκόρνα Οριαχοβίτσα και Ντόλνα Οριαχοβίτσα στον γαμπρό του και Μεγάλο Βεζύρη Ρουστέμ Πασά ως δώρο. Τα τέσσερα χωριά αναφέρονται στο κείμενο αυτό ως Arnavud Kariyeleri (τα αλβανικά χωριά).

        Οι Τούρκοι αποκαλούν τους Αλβανούς ως ‘Arnavut’ (εξού και στα ελληνικά το ‘Αρναούτης’), από το Αρβανίτης/Arvanit/Arnavut.

        Έτσι λοιπόν φαίνεται ότι όλα αυτά τα ονόματα (Άρβανα, Αρβανίτες, Αλβανίτες, Αλβανοί, Arbër, Arbëreshë, Arbërorë, Arbanenses, Albanenses, Albantsi, Arbanaskaa, Arbanassi, Albanski, Arnavut) σχετίζονται μεταξύ τους, παρά τα όσα αντίθετα ισχυρίζεται η ελληνική προπαγάνδα.

        Ο Martin-Leake είχε πει: «Aλβανίτης-Αρβανίτης-Αλβανός-Σκιπετάρ.» (William Martin-Leake, «Researches in Greece», ed. John Booth, London – 1814, p. 296;)

        «Η εθνική συνείδηση του αλβανικού λαού αναπτύχθηκε στη βάση της πολιτισμικής κοινότητας η οποία είχε παγιωθεί μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Μετά την τουρκική κατάκτηση, η χρήση των παλιών ονομάτων Arbër και Arbëri άρχισε να περιθωριοποιείται. Οι λόγοι γι’ αυτό πρέπει να αναζητηθούν στη μεγάλη σύγχιση που ακολούθησε την Οθωμανική κατάκτηση, στον προσηλυτισμό της ντόπιας φεουδαρχικής τάξης και στην αλλαγή της εθνικής τους συναίσθησης, στον οικονομικό και πολιτικό κατακερματισμό των αλβανικών περιοχών και στην επίδραση του Ισλάμ. Η λέξη shqip (αλβανικά) ως επίρρημα υπάρχει στα γραπτά κείμενα από τον 16ο αιώνα, στο βιβλίο του Gjon Buzuku και χρησιμοποιείται ευρύτερα από τους συγγραφείς από τον 17ο αιώνα. Το εθνόνυμο Shqiptar (Αλβανός) εμφανίζεται για πρώτη φορά στα γραπτά του 18ου αιώνα και αργότερα πολύ περισσότερο σε έγγραφα και σε λαϊκά τραγούδια του αιώνα. Δίπλα στο εθνόνυμο Shqiptar, το οποίο χαρακτηρίζει τους ανθρώπους που μιλάνε μία γλώσσα διαφορετική από αυτή των επικυρίαρχων Οθωμανών και των γειτονικών λαών, το τοπονύμιο Shqipëria χρησιμοποιήθηκε και άρχισε να διαδίδεται τον 18ο αιώνα προσδιορίζοντας τις περιοχές των Αλβανών. Η συνύπαρξη των παλαιών ονομάτων Arbër και Arbëri ταυτόχρονα με τα ονόματα Shqiptar και Shqipëri, έληξε τον 19ο αιώνα με τη διάδοση και γενικότερη χρήση των νέων ονομάτων ως ονόματα του λαού, του έθνους, και των περιοχών οι οποίες περιλαμβάνουν τις δύο μεγάλες εθνογραφικές περιοχές της Gegëria και Toskëria σε μία μοναδική ενότητα.» (Stefanaq Pollo, Popular Culture as an Expression of Specific Ethnic Features and the Formation of the Albanian People, National Conference of Ethnographic Studies (Tiranë, January 28-30, 1976), pp. 37-53))

        Υπάρχει όμως ακόμα μία άποψη για την προέλευση του ονόματος Arbër ή Αλβανία.

        «Το αληθινό όνομα της Αλβανίας ήταν «Arbnia» ή «Arbëria». Το όνομα «Αλβανία» το οποίο χρησιμοποιούνταν από τους Ευρωπαίους, έχει κουράσει κατ’ αρχήν τους Ευρωπαίους συγγραφείς για να βρουν την προέλευση του και τα συμπεράσματα. Επειδή οι Έλληνες δεν μπορούν να πουν το γράμμα b, τη λέξη «Arbnia» την αποδίδουν ως «Αλβανία» ενώ τον πληθυσμό τον ονόμασαν «Arvanit». Οι Οθωμανοί άλλαξαν τη θέση του γράμματος «V» το «N» και σχημάτισαν τη λέξη «Arnevit» ή «Arnaut».
        Η λέξη «Arë» σημαίνει στα αλβανικά «γη που καλλιεργείται», και η λέξη «Ban» στα αλβανικά, όπως είναι και στην περσική γλώσσα, σημαίνει ‘αυτός που κάνει’. Τότε έρχεται αυτόματα ότι «arban» σημαίνει «bujk» (γεωργός). Αυτοί που έχουν φέρει για πρώτη φορά την τέχνη της γεωργίας στην Ευρώπη είναι τα άρια έθνη που ήρθαν από τη μέση Ασία και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Αλβανοί υπήρξαν από τα πιο παλιά έθνη εδώ.» (Fazli Hajrizi, Rexhep Mitrovica në Lëvizjen Komëtare, Libri Shkollor, Prishtinë, 2008. ISBN 987-9951-07-690-6, faqe 586)

        Το 1190 μ.Χ. ο Αλβανός άρχοντας της Κρούγιας, ο Progon (Πρόγκον), ίδρυσε το Πριγκηπάτο των Άρμπερ (Principata e Arbërit), με πρωτεύουσα την Κρούγια (Krujë). Αρχικά (πριν το 1204) το πριγκηπάτο ήταν ημιαυτόνομο, στα πλαίσια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Βυζαντινή εξάρτηση μαρτυρείται και από τους τίτλους που δόθηκαν στους κυβερνήτες του’ ο τίτλος «Άρχων» δόθηκε στον Progon και ο τίτλος «Πανυπερσέβαστος» δόθηκε στον γιο του Dhimitër Progoni. Μετά το 1204 μ.Χ. το πριγκηπάτο πέρασε υπό την εξάρτηση του Δεσποτάτου της Ηπείρου και αργότερα σχετίστηκε με τη σερβική δυναστεία Nemanjić και τους πρίγκηπες της Ζέτα Vladin και Dorde Nemanjić.

        Μετά το 1198 μ.Χ. τον Πρόγκον διαδέχτηκαν κατά σειρά οι γιοι του Gjin Progoni (1198-1208 μ.Χ.) και Dhimitër Progoni (1208-1216 μ.Χ.). Σε ορισμένες δυτικές πηγές ο Dhimitër αναφέρεται και ως judex (δικαστής) και princeps Arbanorum (πρίγκηπας των Αλβανών) ενώ οι βυζαντινοί του απέδωσαν τον τίτλο Μέγας Άρχων. Το 1208 ο Dhimitër παντρεύτηκε την κόρη του Σέρβου πρίγκηπα (και μετέπειτα βασιλιά) Stefan Nemanjić (γνωστός στα ελληνικά ως Στέφανος Νεμάνια) την Komnena Nemanjić. Το 1209 ο Dhimitër συνήψε συνθήκη με τη Δημοκρατία της Ραγούσας, για να αντιμετωπίσει την επιθετικότητα του βενετικού Δουκάτου του Δυρραχίου, ενός κρατιδίου που σχηματίστηκε μετά την τέταρτη Σταυροφορία, και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Ινοκέντιο τον 3ο για να ασπαστεί αυτός και οι υπήκοοι του τον Ρωμαιοκαθολικισμό.

        Όταν ο Dhimitër Progoni πέθανε το 1215, η Komnena σύντομα παντρεύτηκε τον Ελληνο-Αλβανό Grigor Kamona (Γρηγόριο Καμόνα) ο οποίος διαδέχτηκε τότε τον αποθανόντα Δημήτριο – ο ιστορικός Kristo Frashëri λέει ότι ο Kamona εκλέχτηκε στην Κρούγια – και βελτίωσε τις σχέσεις με τη Σερβία, που είχαν δεχτεί πλήγμα ύστερα από μία επίθεση των Σέρβων στη Σκόδρα (Skodër). Η Komnena και ο Grigor απέκτησαν μία κόρη η οποία παντρεύτηκε με τον Golem, τον τελευταίο κυβερνήτη του Πριγκηπάτου των Arbër (στα 1253-1255 μ.Χ.). Στις συγκρούσεις ανάμεσα στον ηγεμόνα της Ηπείρου Μιχαήλ 2ο Κομνηνό Δούκα και τον αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη 3ο Δούκα Βατάτζη, ο Γκόλεμ – αν και αρχικά ήταν σύμμαχος του ηγεμόνα της Ηπείρου – υποστήριξε τον Βατάτζη.

        Το πριγκηπάτο διαλύθηκε το 1255 μ.Χ.

        Μου αρέσει!

      • να’ σαι καλά για την απάντησή σου τη βρίσκω χαριτωμένη και διασκεδαστική αλλά και χιλιοαπαντημένη … και για όσους θα ήθελαν να ενημερωθούν για όσα γράφεις παραθέτω τα παρακάτω:
        (μπράβο για ελληνικά σου, μα φυσικά και αντιλαμβάνομαι ποιος γράφει, καλό παράδεισο φίλε μου!)

        Πλαστογραφούν την ιστορία τα σχολικά βιβλία στην Αλβανία

        «Όλα τα βιβλία, κυρίως, της ιστορίας και γεωγραφίας βρίθουν από ανθελληνικό μένος». Με την έναρξη τον Σεπτέμβριο του νέου σχολικού έτους 2011-2012 στην Αλβανία, τα Ελληνόπουλα, όχι μόνο στις λεγόμενες «μειονοτικές ζώνες» αλλά και στις περιοχές της Χειμάρας, της Πρεμετής, της Κορυτσάς και σε άλλα μέρη της Αλβανίας που έχουν διασκορπιστεί οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες, θα διδάσκονται σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης, ότι η Ήπειρος από τον Σκούμπη ποταμό ως τον Αμβρακικό Κόλπο και η Δυτική Μακεδονία είναι εδάφη αλβανικά, τα οποία «άρπαξαν» οι Έλληνες σοβινιστές και τα κατέχουν.

        Όλα τα βιβλία, κυρίως, της ιστορίας και γεωγραφίας βρίθουν από ανθελληνικό μένος, δημιουργώντας μια κατάσταση, η οποία καθόλου δεν βοηθάει τις φιλικές διακρατικές σχέσεις. Με τέτοιες ανθελληνικές θέσεις, με τέτοια παραληρήματα και ιστορικές παραποιήσεις, δεν νομίζουμε ότι η Αλβανία μπορεί να περιμένει την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή οικογένεια.

        Από το άλλο μέρος δεν ξέρουμε γιατί το επίσημο ελληνικό κράτος σιωπά, ενώ θα έπρεπε να αντιδράσει και να απαιτήσει την απάλειψη όλων αυτών των απαράδεκτων κειμένων που δηλητηριάζουν τους μαθητές (Αλβανούς και μειονοτικούς Έλληνες) και δημιουργούν στους Αλβανούς κυβερνώντες την εντύπωση αδυναμίας της Ελλάδος. Μια δυναμική παρέμβαση από την ελληνική κυβέρνηση θα συνετίσει τους Αλβανούς και θα τους αναγκάσει σε αναθεώρηση των ανεδαφικών διεκδικήσεων.

        Και στις μέρες μας οι Ελληνοδάσκαλοι, που διδάσκουν στα μειονοτικά σχολεία ασκούν ιεραποστολικό έργο. Χωρίς βοήθεια, χωρίς τα αναγκαία μέσα και βοηθήματα ισορροπούν μεταξύ του χρέους και των κινδύνων που συνεπάγεται η διδασκαλία διαφορετικών θέσεων από εκείνες του επίσημου κράτους.

        Η διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα δίσεκτα χοτζικά χρόνια, έστω και στοιχειωδώς, κράτησε ζωντανή την εθνική συνείδηση και απετέλεσε τον συνεκτικό κρίκο, τον «ομφάλιο λώρο» με τη Μητέρα Πατρίδα. Οι δάσκαλοι σήμερα, χωρίς πνευματική στήριξη και ενίσχυση εκ μέρους του ελληνικού κράτους, επωμίζονται τεράστιες ευθύνες επιτελώντας έργο εθνικό.

        Έχουν ανάγκη οι δάσκαλοι να επανασυνδεθούν με τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική γλώσσα και ιστορία μας, να αναπτερωθεί το ηθικό τους ώστε να επιδράσουν θετικά και έξω από τις σχολικές αίθουσες, στο ευρύτερο κοινωνικό τους περιβάλλον και να βρουν πειστικούς τρόπους και για την ακατάσχετη ανακοπή της μεταναστευτικής αιμορραγίας και για την επιστροφή όλων εκείνων, που για την ανάγκη της επιβίωσης εγκατέλειψαν τον τόπο τους.

        Και κάτι ακόμα για τους Αλβανούς: Εάν πραγματικά επιθυμούν οι Αλβανοί φιλικές και αδελφικές σχέσεις με την Ελλάδα, εάν θέλουν να επικρατήσει μεταξύ των δύο λαών πνεύμα συνεργασίας, θα έπρεπε να είχαν αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια στα σχολικά βοηθήματα, σταματώντας την διαστρέβλωση και παραποίηση της ιστορίας.

        Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε ελάχιστα τμήματα από σχολικά βιβλία ιστορίας και γεωγραφίας, στα οποία σαφώς καταφαίνεται το ανθελληνικό πνεύμα από το οποίο διαπνέονται αλβανικοί σοβινιστικοί κύκλοι και ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός:

        Στην Ιστορία 7 (έκδοση 2003) από την εισαγωγή σχεδόν μέχρι το τέλος αγνοείται ως χώρα και ως πολιτιστική κοιτίδα των Βαλκανίων η Ελλάδα και όταν αναφέρεται, αναφέρεται απαξιωτικά. Όταν οι συγγραφείς του βιβλίου ασχολούνται με τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα (1946-1949) γράφουν σχετικά για τους Τσάμηδες της Θεσπρωτίας (σ. 130):

        «Μετά τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια οι Αλβανοί που ζούσαν στις δικές τους εστίες και που άδικα είχαν συμπεριληφθεί στο ελληνικό κράτος, ειδικά οι Τσάμηδες εκδιώχθηκαν. Αντιμέτωποι με την άγρια βία αυτοί υποχρεώθηκαν να φεύγουν μαζικά από τους τόπους κατοικίας τους. Δεκάδες χιλιάδες ήλθαν στην Αλβανία. Το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα δεν ύψωσε τη φωνή του στο διεθνή στίβο για να υπερασπιστεί τους Τσάμηδες από τον ελληνικό διωγμό και ούτε έδειξε ενδιαφέρον για τη συστηματοποίηση των μεταναστών Τσάμηδων στην Αλβανία».

        Στη σελ. 133-134 μιλούν για εθνικές σφαγές εκ μέρους των Γιουγκοσλάβων και Ελλήνων. Οι Αλβανοί, γράφουν, μοιράστηκαν σε τέσσερα μέρη της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας: Στο Κοσσυφοπέδιο, στην ΠΓΔΜ, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. «Και ο αλβανικός πληθυσμός της Τσαμουριάς στην Ελλάδα βρέθηκε σε πάρα πολύ δύσκολη θέση. Μολονότι οι εκεί Αλβανοί αγωνίστηκαν στο πλευρό του ελληνικού λαού, μετά τον Πόλεμο, οι ελληνικές σοβινιστικές συμμορίες τρομοκράτησαν τον τσάμικο πληθυσμό. Η τρομοκρατία φάνηκε στην απαγωγή των αντρών, στη συγκέντρωση πολλών οικογενειών Τσάμηδων σε ακατάλληλους χώρους ξυλοκοπώντας τους και τρομοκρατώντας τους. Εκτός από την τρομοκρατία, από τον τσάμικο πληθυσμό αρπάχτηκαν οι περιουσίες και εκδιώχτηκαν από τα εδάφη τους, πέρα από τα αλβανικά σύνορα… Όλα αυτά έγιναν με σκοπό τον προσεταιρισμό των εδαφών που κατοικούνταν από τους Αλβανούς από την αρχαιότητα. Μάλιστα οι στόχοι των Ελλήνων σοβινιστών έφτασαν μέχρι την κατάληψη της Κορυτσάς και του Αργυροκάστρου».

        Στην Ιστορία 5 (έκδοση 2003) διαβάζουμε για τις ιλλυρικές φυλές, για τα ιλλυρικά Βασίλεια και για τον ιλλυρικό πολιτισμό, τις τέχνες και τους τρόπους διαβίωσης. Διαβάζουμε για την ιλλυρική γλώσσα:

        «Οι Ιλλυριοί είναι λαός με πολύ ανεπτυγμένο πολιτισμό. Αυτοί διακρίνονται στα Βαλκάνια για τη γλώσσα, τον τρόπο διαβίωσης και τις ιδιαίτερες παραδόσεις τους. Οι Ιλλυριοί δεν άφησαν γραφτή τη γλώσσα τους. Από την ιλλυρική γλώσσα έχουν διατηρηθεί περίπου 1.000 λέξεις… Είναι γνωστές λέξεις, όμως δεν είναι γνωστή η γραμματική της ιλλυρικής γλώσσας».

        Νομίζουμε ότι τα όσα γράφονται δεν επιδέχονται ούτε την ελάχιστη κριτική. Αφού δεν υπήρχε γραπτή γλώσσα, τι είδους πολιτισμός αναπτύχθηκε; Γνωστές λέξεις χωρίς γραμματική. Χωρίς να υπάρχουν γραπτά τεκμήρια που στηρίζονται οι Αλβανοί συγγραφείς των βιβλίων για να γράφουν όσα γράφουν;

        Στο ίδιο σχολικό βοήθημα (σ. 112) γράφουν για τους Άρμπερους και την Αρμπερία. «Υπό την ονομασία Αρμπερία, γράφουν, συμπεριλήφτηκαν όλες οι περιοχές από την Τσαμουριά στο Νότο μέχρι στο Κοτόρι στο Βορρά, που κατοικούνταν από τους Αλβανούς Αρμπερ… Οι Άρμπερ διατήρησαν τη γλώσσα των Ιλλυριών, τα ήθη και έθιμα, τις παραδόσεις, τις ενδυμασίες… Έτσι πάνω στη βάση του ιλλυρικού πολιτισμού και πλουτίζοντάς τον, δημιουργήθηκε ο ξεχωριστός πολιτισμός των Άρμπερ. Αυτός ο πολιτισμός διακρινόταν από τον πολιτισμό των άλλων λαών των Βαλκανίων: Σλάβων, Ελλήνων, Ρουμάνων. Συνεπώς, ο λαός των Άρμπερ ή ο αλβανικός λαός ξεχώριζε από τους άλλους Βαλκανικούς λαούς από τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τα εδάφη των Βαλκανίων στα οποία κατοικούσε».

        Τι να σχολιάσουμε από όλα αυτά τα ανιστόρητα; Ότι όλοι οι άλλοι λαοί της Βαλκανικής δεν λογαριάζονται και μόνο οι Άρμπεροι (Αλβανοί) δημιούργησαν πολιτισμό και ξεχώρισαν; Μόνο ο πολιτισμός των Άρμπερ (Αλβανών) υπερίσχυε στη Βαλκανική από τους πολιτισμούς των Ελλήνων, Σλάβων, Ρουμάνων. Κάθε σχόλιο περιττεύει.

        Η ελληνόφωνη εφημερίδα «Το Όραμα» (Ιούλιος 2011) σε πρωτοσέλιδο άρθρο διερωτάται: «Μέχρι πότε τα σχολικά κείμενα (ειδικά ιστορίας και γεωγραφίας) θα δηλητηριάζουν τα παιδιά μας;».

        Στο εγχειρίδιο της ιστορίας της 9ης τάξης διαβάζουμε, όπως αναγράφονται στην εφημερίδα: 1) Η σοβινιστική Ελλάδα προέβλεπε ν’ αρπάξει τη Νότια Αλβανία (σ. 43). 2) Η Ελληνική κυβέρνηση ζητούσε τις περιοχές της Νοτίου Αλβανίας (σ. 63). 3) Οι Έλληνες σοβινιστές οργάνωσαν μια προπαγανδιστική καμπάνια για να παρουσιάσουν τον πληθυσμό της Νοτίου Αλβανίας πως είναι Έλληνες (σ. 65). 4) Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας (17.05.1914) δεν βασίζονταν σε κανένα αληθινό στοιχείο (σ. 65). 5) Ο Ελληνικός στρατός έκαψε και πλιατσικολόγησε την Τσαμουριά χειρότερα από τους Ιταλούς φασίστες (σ. 100).

        Η γεωγραφία της 9ης τάξης περιλαμβάνει όλα τα «αλβανικά εδάφη» που βρίσκονται εκτός των αλβανικών συνόρων. Η Πρέβεζα, η Άρτα, η Ηγουμενίτσα, τα Γιάννινα, τα Γρεβενά, η Καστοριά, η Φλώρινα είναι αλβανικά και κατέχονται από την Ελλάδα.

        Γράφει η εφημερίδα: «Όχι μόνο κι εμείς ανεχτήκαμε μέχρι τώρα, κακώς, αλλά αγοράζαμε εμείς τα βιβλία, νομίζοντας πως η Διακρατική Επιτροπή που είχε συσταθεί πριν από σχεδόν 15 χρόνια, θα τραβήξει αυτά τα απαράδεκτα και διαστρεβλωμένα κείμενα από τα σχολικά βιβλία… Και τι έγινε ως τα σήμερα; Τίποτα…!».

        Πράγματι! Δεν έγινε τίποτε. Απλά παραμένουμε απαθείς και αδιάφοροι παρακολουθώντας το δηλητηριώδες μίσος με το οποίο οι Αλβανοί ποτίζουν τις παιδικές ψυχές των μαθητών, διαπλάθοντας γενίτσαρους εναντίον της Ελλάδας.

        Είναι καιρός να αναλάβει το επίσημο ελληνικό κράτος κάποιες πρωτοβουλίες στήριξης των αποκομμένων ελληνικών πληθυσμών της Βορείου Ηπείρου, ώστε να τους προφυλάξει από τη βουλιμία των αλβανικών εθνικιστικών κύκλων.

        ΝΙΚΟΣ Θ. ΥΦΑΝΤΗΣ (Πηγή: http://www.proinoslogos.gr)

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s